Natt 的个人资料nÂtt´´´©照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
Timeวันเวลา
ผ่านไป ผ่านไป ผ่านไป
บางครั้งช้า บางครั้งไว
ผ่านไป
น่าจะไว นึกได้อีกทีก็
เอ๊ะ!! ผ่านไปอีกปีแล้วหรือ
เวลาผ่านไป
คนผ่านไป
โอกาสผ่านไป
รถเมล์ก็ผ่านไป
แล้วทำไมไม่ขึ้น
หรือจะรอคันใหม่ ที่ไฉไลกว่า?
ไม่ดีกว่า คันนี้แหละ..
ชัดเจน...ว่า "คันนี้แหละ"
ดีใจดีใจ ดีใจ ดีใจ ดีใจ ดีใจ ดีใจ ดีใจ ดีใจ
04.50 pm at IT malls Fortune
ครั้กแรก มือเย็นเฉียบ ดูเกร็งๆ เสียงสั่นหน่อยๆ
แต่ก็พยายามนิ่งๆเดินเข้าไป
ยิ้มแรก ดีใจ
ยิ้มสอง ดีใจ
ยิ้มกี่ที ก็ดีใจ
เชสเตอร์ไก่เผ็ด
ปลาทองเปิปมือ
แก้เลี่ยนด้วยยิ้มของอ้วน
คิดถึงทุกวัน เหมือนเดิม
ดีใจมาก มาก จริงๆครับ
ขอบคุณทุกๆสิ่งที่ทำให้ได้พบกัน
เสียเจ้า - อังคาร กัลยาณพงศ์ใกล้จะครบ 2 ปีแล้ว ที่สัญญาไว้กับตัวเอง
รอวันพันธนาการที่ผูกมัดไว้ กำลังใกล้จะคลายตัวลง
จากที่มีความรู้สึกดีดี ขอทิ้งมันไป
ตั้งแต่นี้ ขอเริ่มใหม่ ด้วยจิตใจที่แข็งแกร่งกว่าเดิม 7 เท่า (น้อยกว่า Eveready 9 ชีวิตนิดนึง)
สืบเนื่องมาจากแผ่นกระดาษที่ติดข้างฝาเมื่อกลางปีของพี่มูลิ
ชอบกลอนของท่านผู้นั้นมาก ขออัญเชิญมาลง space ของข้าพเจ้า ณ บัดนาว
๏ เสียเจ้าราวร้าวมณีรุ้ง มุ่งปรารถนาอะไรในหล้า
มิหวังกระทั่งฟากฟ้า ซบหน้าติดดินกินทรายฯ ๏ จะเจ็บจำไปถึงปรโลก ฤารอยโศกรู้ร้างจางหาย จะเกิดกี่ฟ้ามาตรมตาย อย่าหมายว่าจะให้หัวใจฯ ๏ ถ้าเจ้าอุบัติบนสวรรค์ ข้าขอลงโลกันตร์หม่นไหม้ สูเป็นไฟเราเป็นไม้ ให้ทำลายสิ้นถึงวิญญาณฯ ๏ แม้แต่ธุลีมิอาลัย ลืมเจ้าไซร้ชั่วกัลปาวสาน ถ้าชาติไหนเกิดไปพบพาน จะทรมานควักทิ้งทั้งแก้วตาฯ ๏ ตายไปอยู่ใต้รอยเท้า ให้เจ้าเหยียบเล่นเหมือนเส้นหญ้า เพื่อจดจำพิษช้ำนานา ไปชั่วฟ้าชั่วดินสิ้นเอยฯ
ขอให้คำทั้งหลายทั้งปวงนี้ จงสถิตอยู่ในใจ มีรู้ลืม ตราบเท่าชีวิต
update มันในเวลางานนี่แหละพอเพียง กับ เพียงพอ
แบบไหนถึงจะเรียกว่าพอเพียง / เพียงพอ
อยู่ที่เส้นแบ่งซึ่งเป็นมาตราฐานส่วนบุคคลมากกว่า
ว่าแค่นี้พอเพียงสำหรับเขารึยัง
เศรษฐี 100 ล้าน ทำไมยังงกเงิน โกงชาติ ค้ากำไร เอาเปรียบคนอื่น
ไม่เพียงพอ
ชนชั้นกลาง เงินเดือนพอกิน พอเก็บบ้าง ดำรงชีวิตเรียบง่ายไปวันๆ
พอเพียง
อยู่ที่ความทะเยอทะยาน อยากได้ไม่รู้จักพอรึเปล่า ---- ไม่รู้ ผมตอบไม่ได้
เพราะผมก็มีความอยากเหมือนกัน แต่เท่าที่เป็นอยู่นี่ มันก็เพียงพอแล้วมิใช่หรือ
ในฐานะมนุษย์ ผู้ดำรงตนในสังคม
คิดอีกที แค่นี้ไม่เพียงพอ เรายังไม่มีบ้านใหญ่ๆโตๆ ยังไม่มีรถ ยังไม่มียศ ตำแหน่ง
นี่คิดในฐานะที่เป็นมนุษย์ผู้ถูกสังคมพัดให้ไหลไปตามกระแส
ไม่มีการอ้างอิงถึงที่มาของความคิดนี้ ใดทั้งสิ้น
ไม่อยากเถียง ... โอกาส+ดวง ความพร้อม จังหวะ และการเตรียมตัว
ไม่ใช่ว่าผมไม่กล้าที่จะลอง .. เพียงแต่ผมไม่มีเบาะนุ่มๆไว้รองรับ
ตอนที่ผมตกลงมาก็เท่านั้น เพราะการตกลงมาของคนที่ไม่มีฐานนิ่มๆรองรับ
มันไม่ใช่แค่คุณบาดเจ็บ แต่ฐานของคุณจะยิ่งต่ำลงไปอีก
ทำให้ระยะห่างระหว่างเป้าหมายไกลขึ้นไปอีก
.... เราคิดแบบนี้จริงๆเหรอ ....
ชุดเหลือง ที่เมืองอู่ทองสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา มีโอกาสไปเหยียบสุพรรณ
ซึ่งเป็นผลพวงมาจากกิจบางประการ
ระเห็จไปหาเพื่อนรักหัวโล้นที่ รพ.ศุภมิตร ซึ่งอยู่ในตัวเมือง
สบโอกาส ยืมมอเตอร์ไซเคิลคันเก่งออกมาร่อน ทั้งๆที่ไม่รู้จักทาง ด้วยหวังว่า ยังไงก็กลับได้น่ะ ปากมีก็ถามทางเอาก็ได้ มาถึงเมืองสุพรรณ ตัวคนเดียวเราจะทำอะไรดี เพื่อนก็ยังไม่เลิกงาน
------ เล่นเกมสิ เล่นเกมสิ เล่นเกม ๆ ๆ ..... ได้เลย แต่เราเริ่มต้นยังไงดีหว่า
------ ตลาดสิ ตลาดต้องมาร้านเกมแน่นแน่ ผมใช้เวลาไม่นานในการหาตลาด จุดประสงค์ต่อไป หาร้านเกม หาร้านที่ประตูมี poster เกมน่ะ ง่ายๆ เจอแล้ว ร้านแรก พี่ๆ มีเกม Last Chaos มั๊ย ... ไม่มี ไม่รู้จัก ... เวน
ต่อไป ร้านที่สอง พี่ๆ มีเกม Last Chaos มั๊ย ... ไม่มี น้องไปอีกร้านสิ ต่อไป ร้านที่สาม พี่ๆ มีเกม Last Chaos มั๊ย ... มี ว้าวววว สมใจกรู ระหว่างกำลังตกลงกะเจ้าของร้าน สายตาไปสะดุดอยู่กับสิ่งหนึ่ง
แสงสะท้อนสีส้มๆเหลืองๆ เรียกอาการสะดุ้งได้พอสมควร นั่นคือ สิ่งมีชีวิตที่เราเรียกกันว่า "พระ" คุณอ่านไม่ผิดครับ พระตัวเป็นๆกำลังนั่งเล่นเกมอยู่ แอบๆเหลือบมอง
โอ้โฮ Intrend ซะด้วย Warcraft Dota ที่สำคัญไม่ใช่เณรนะครับ พระครับ พระ อายุอานาม กะเกณฑ์จากสายตาแล้ว น่าจะประมาณ 30 พรรษาได้ แต่ท่านก็ยังคงไว้ซึ่งกิริยาสำรวมตามแบบพระสงฆ์ผู้เจริญนะครับ คือ เวลาท่านเล่นเนี่ย เด็กๆในร้านจะโวยวาย โหวกเหวก เฮ้ย!! มึงอ่ะ อ้อมไปดักมันดิ เฮ้ย!! หนีดิวะ กลับไปเติมพลัง noob ว่ะ noob แต่ท่านยังนั่งนิ่งเล่นเกม online ด้วยท่าทางสำรวมยิ่ง ท่าทางน่าศรัทธายิ่งนัก เหมือนเป็นการทัศนศึกษาที่ได้ดูของแปลกอีกอย่างของเมืองสุพรรณ
นอกเหนือจากโรงเรียนบรรหาร หอบรรหาร ถนนบรรหาร และเกาะกลางถนนบรรหาร
กลอนแปด สุภ๊าพพพ สุภาพอันมนุษย์ สุดเฉา ให้เศร้านัก
ยังปักรัก ปักหลง ไม่สงสัย มันก่อร่าง ทางมา และทางไป เป็นอย่างไร ไม่ดู ไม่รู้ลา แล้วทำไมบางคนยอมที่จะมีทุกข์เพื่อความสุขของผู้อื่นกันนักล่ะ เพื่อฝึกตนเองให้เผชิญกับทุกข์งั้นเหรอ ไม่มีใครเกิดมาเพื่อมีหน้าที่รักฉัน แต่มีน้ำใจที่จะรักกัน ฉันก็ควรจะดีใจอย่างที่สุดแล้ว Rain on my face, nobody see itเย็นนี้ คุณไม่รับสาย
ผมไปรอที่ประจำ ตั้งแต่ 6 โมงครึ่ง
โทรหาคุณเรื่อยๆ แต่ก็กลัวคุณรำคาญ
6.30
7.00
7.20
7.40
8.00 คุณรับแล้วดีใจมาก
"โทรอะไรกันนักหนาเนี่ย"
"ทำอะไรอยู่เหรอ"
"ไม่ว่าง แค่นี้นะ" ....ยังไม่มีโอกาสได้พูดเลย T-T
8.30
9.00
9.15 sms "ผมกลับบ้านแล้วนะ ฝนเริ่มตกหนักแล้ว"
คุณK
ปกติแล้วผมจะโมโห แต่วันนี้แปลก ผมรู้สึกว่าผมไม่ควรโกรธ แล้วก็ไม่ใช่เรื่อง
ที่ควรจะมาโกรธด้วย ในเมื่อคุณไม่ได้ตอบตกลงอะไรกับผม
ไม่ได้นัดกับผมซักหน่อย ในเมื่อเราหาเรื่องเองมารอนี่นา :P
แต่ผมก็น้อยใจพอสมควรนะ แต่ทำไงได้ ผมผิดเองที่ไม่ได้นัด
นั่งรอเกือบ 3 ชม โดยไม่รู้อะไรเลย ฝนก็ตก
วิ่งไปซื้อร่มมาคันนึง เผื่อเธอลงรถมาจะเปียก ผมจะได้กางร่มให้
แต่...คืนนี้ ร่มยังคงอยู่เดิมๆ ไม่ได้กาง
ผม...เดินตากฝน เพราะร่ม ไม่ได้ตั้งใจซื้อมาเพื่อกางให้ตัวเอง
วันนี้มีเพลงมาให้คุณด้วยแหละ รอ upload อยู่ครึ่ง ชม เพราะมันใหญ่จิงๆ
ก็ตามเนื้อเพลงอ่ะนะ จากใจ ดูทีวีวันเสาร์ นั่งดูทีวี ช่อง3 รายการ..จำไม่ได้
ประมาณว่า "พฤติกรรมไม่น่าเชื่อ"
Ashly หญิงสาวผมทอง เธอว่ายน้ำข้ามช่องแคบ ระยะทาง~24 กิโลเมตร
โดยที่ไม่มีท่อนแขนและขา ดูแล้วรู้สึกทิ่ง ประทับใจ และชื่นชม
ในความพยายามของเธอ ไม่ว่าด้วยแรงจูงใจ หรือสิ่งใดก็ตามที่เป็นตัวผลักดัน
ให้เธอคิดจะทำและทำสำเร็จ
ย้อนมองดูตัวเองตัวเราใช้เวลาอยู่ในโลกมนุษย์มาแล้วถึง 27 ปีกว่า
เรามีอะไรที่เป็นสิ่งที่เราภาคภูมิใจ มีอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันหรือยัง
รางวัลเหรอ..ประกาศนียบัตรต่างๆเหรอ..เป็นตัวบอกความสำเร็จของเรารึเปล่า
ไม่รู้สิ สิ่งที่คาดในชีวิตคืออะไร... [มีความสุขเหรอ มีเงินเยอะๆเหรอ]
คนเรา เกิดมาแล้ว ควรจะทำอะไรบ้าง... [ทำดีเหรอ ทำงานเหรอ]
ทำไมเราไม่ทำแบบนั้น ทำไมเขาไม่ทำแบบนี้... ฯลฯ
คุณK
คุณรู้มั๊ยทุกคำถาม ผมตอบตัวเองไม่ได้เลย
มากมาย..เราคิดมาก ไร้สาระเกินไปรึเปล่า
ตอนนี้ ผมแทบไม่ได้คิดเผื่อถึงอนาคตเลย
สิ่งที่ผมพยายามอยู่ในตอนนี้ ทำได้เพียง ทำสิ่งที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน
ให้เป็นแบบที่เราอยากให้เป็นที่สุด
เพียงพอรึยัง กันชีวิตของฉัน ในวันนี้ แปลกกกกคงไม่แปลก ที่เราจะรักใครสักคนและก็คงไม่แปลก..ที่เค้าอาจจะไม่ได้รักเรา
ถ้าเป็นอย่างนั้น....คุณเคยท้อแท้ และเสียใจบ้างไหม
ถ้าเคย... นั่นก็ไม่แปลก ต่อจากนั้น คุณจะทำอย่างไรต่อไป
คุณก็ยังคงรักเค้าต่อไปหรือเปล่า... ถ้าใช่....มันก็ไม่แปลก
มันไม่ใช่เรื่องแปลก ที่เราจะรักใครข้างเดียว
เพียงแค่เราได้เห็นหน้าเค้า...ก็สุขใจ พอเค้าไม่หันมามอง..........เราก็ใจหาย พอเห็นเค้ายิ้ม.................เราก็อิ่มใจ พอเห็นเค้าลำบาก.............เราก็ร้อนรน แต่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน
เค้าก็ยังไม่เคยหันมาสน...แต่เราก็ไม่เคยหยุดรักเค้าสักที นั่นยิ่งไม่แปลกใหญ่
เพราะความรู้สึกที่มีค่า....ความรัก มันคือการให้..............และเสียสละ คือความหวังดี.............ความห่วงใย แต่ไม่ใช่การครอบครอง แม้นาทีนี้ เรายังไม่ได้ครองใจเค้า
นั่นแปลว่าเรายังรักเค้าอยู่ จงรู้ไว้ว่ามันเป็นความรักอันงดงาม
จงรู้ไว้ว่าเค้ายังได้รับความรักจากเราเสมอ และจงรู้ไว้ว่ามันไม่แปลก...ที่จะรักใครข้างเดียว (copy from forword mail)
=====================================
คุณK
วันนี้รู้สึกยิ่งกว่าข้อความด้านบนซะอีก
ทำไมผมต้องเจอเรื่องแบบนี้ อาจจะเป็นเพราะตัวผมเอง
ผมไม่ได้โทษอะไร ไม่ได้โทษใคร
บางครั้ง ผมอยากที่จะแลกทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต
----นับตั้งแต่ 04/07/2548 ผมไม่เคยต้องการอะไรมากไปกว่าสิ่งที่ผม
ได้พบในวันนั้นผมอยากให้เธอคิดเหมือนผมบ้าง
--ปล-- ใกล้บวชแล้ว หวังว่าหลังจากบวช ผมคงรู้จักใช้งานสติได้ดีขึ้น
แล้วผมคงจะมีปัญญาเพื่อที่จะแก้ไขปัญหาส่วนตัวที่ไม่เคยแก้ได้ซักที แสนกว่าๆเองกาลครั้งหนึ่ง เมื่อวาน ....
ซึ่งแม่กุขายหวยตามปกติ ปวดฉี่ตามปกติ เข้าห้องน้ำตามปกติ
แต่...ไม่เอากระเป๋าเงินเข้าไปด้วย เข้าไปฉี่ไม่ทราบได้ว่ากี่นาที
ออกมาจากห้องน้ำ เสียค่าฉี่ไปด้วยกระเป๋า 1 ใบ ข้างในบรรจุเงิน
ไว้ราวแสนก่าๆ ไอสัดขโมย มึงเอาคอนโดกูไป 1 เสี้ยว
เงิน 1 แสนนี่กุหากี่ปีวะเนี่ย กว่าจะได้ กุไม่แช่งให้มึงมีอันเป็นไปนะ
ไอเชี่ยขโมย แต่กุจะแช่งให้มึงอยู่รับกรรมนานๆ ทรมานนานๆ
ได้เงินไปก็ไม่ได้ใช้ ให้มึงโดนขโมยต่อๆไปอีก ขอให้เงินที่มึงได้ไป
ไม่ก็ให้เกิดประโยชน์อะไรกับชีวิตของมึงเลย (-/\-)
ฉันถูกปิดหู ไม่ให้รับรู้สิ่งใด ใน...เธออยู่ที่ไหน
เธออยู่กับใคร เธอทำอะไร
ฉันไม่รู้.. ฉันไม่รู้.. ฉันไม่รู้..
ฉันห่วงหา
ฉันคิดถึง
ฉัน...รัก
ปาน..เธอ..ปาน invert 20 : 80วันนี้เป็นวันที่แปลกวันนึงในชีวิตเลยก็ว่าได้
เป็นวันที่ผมมีหลากหลายความรู้สึกในช่วงเวลาเดียวกัน
และหลายๆความรู้สึก ในหลายๆช่วงเวลา
เสียใจ เศร้า สลด หดหู่ ต่ำต้อย น่าสังเวช โมโห น้อยใจ หมั่นไส้
ไม่พอใจ กลัว กล้า หน้าด้าน รัก(อันนี้เน้นอย่างแรง) ดีใจ
แต่ผมรู้สึกแปลกกว่านั้เข้าไปอีกตรงที่ ในความเสียใจของผม
บางครั้งมันแฝงไว้ด้วยความดีใจอย่างบอกไม่ถูก และหลายๆครั้ง
ที่ความดีใจในใบหน้าที่ยิ้ม มันรู้สึกถึงความเสียใจที่อยู่ลึกๆได้
คุณ K
ถ้าต้องแบ่งความรู้สึกเป็น 100 วันนี้ผมอยากจะแบ่งมันออกเป็น 2 ส่วน
ผมแบ่งได้ดังนี้ รู้สึกดี 20 : รู้สึกไม่ค่อยดี 80
แต่คุณรู้มั๊ยว่า มันน่าแปลกที่ สุดท้าย 20 : 80 มันสลับด้านกัน
ผมตีความได้ว่า คุณค่าของความรู้สึกดีดี มันมีค่ามากกว่าความรู้สึกไม่ยินดี
หลายเท่านัก ค่าโง่ 3 ชม.ครึ่งฮ่วย !!!
กว่าจะทำไอ Box Qoo -----> ข้างๆนี่ได้
งมโข่งยังไงก็ทำไม่ได้ เลยลองใช้ Dream weaver
ออกแบบเองเลย ไม่ง้อของคนอื่น งิงิ
ขำขำ ได้ผล รีบอัพรูปขึ้น SV วู้ววววว สมใจ
รวมเวลาโง่ ~เบ็ดเสร็จ 3 ชม.ครึ่ง
แล้วว่างๆ จาลองหา technic ใหม่ๆมาลง
เค้าว่ามันมีลูกเล่นเยอะแยะเลย ท้อ...แต่ก็รัก" จะไม่ด่ามึงอีกแล้ว จบกันซะที เลิกคุยเลิกพูด เป็นประโยคที่ทิ้งไว้ให้ผมอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า เราสามารถเปลี่ยนตัวเองได้ เพียงเพื่อสิ่งที่เรารัก ผมเปลี่ยนตัวเองได้ ผมกำลังทำอยู่ เพื่อคนที่ผมรัก เกลียดจริงๆที่ยอมรับได้ทุกอย่าง ทำไมๆ Trend Micro ด้องให้ credit เค้าหน่อยตี 2 ครึ่ง ฮ่วย !!! ข้อยว่าจะบ่มาบ่นแล้วเชียว ขอนิดนึง
โดนไวรัสเว้ยยยย
เครื่องดับเองตลอดเลย icon หาย เหลือแค่ลูกศร Mouse
File ใน Folder ของ Mcafee หาเกือบหมดเลย
Engine ที่ใช้ Sacn Virus หายเกลี้ยง
ไวรัสฉลาดถึงขนาดลบโปรแกรม Anti-Virus เลยเหรอท่าน
เป็นไปได้ไหม หรือว่า ข้าพเจ้าโง่เอง แต่ยืนยันได้เลยว่า
โปรแกรม Mcafee หายไปเกือบทั้งยวงจิงๆ
ดีที่ได้ท่าน Trend Micro Scan Virus Online มาช่วยไว้
2 ชม ผ่านไป ผลการ scan พบ virus มากมาย ลบได้เกือบหมด
เหลือเพียง 1 ตัว หน้าด้านมาก ไม่ยอมถูกก delete ลบไม่ออก
ทำไงดี ยังไม่รู้ เลยเลี้ยงไว้ในคอม จะดูว่ามันจะออกลูกออกหลาน
ไปอ้วนที่เครื่องใครบ้าง (พี่พูดเจงๆ)
ปล.เจอกันที่ร้านซ่อมคอมนะ ผมจะรอ  love parn so muchในวันที่ฝนตก ฉันเคยมีร่ม มีเสื้อกันฝน ฉันถือร่มให้เธอ เธอถือร่มให้ฉัน
วันนี้..พายุพัดแรง ฝนฟ้าคะนอง ฉันเปียกปอน
วันนี้..ฉันไม่มีร่ม ฉันไม่มีเสื้อกันฝน มีแต่แผ่นกระดาษแผ่นบางๆ ที่ฉันยกมันขึ้นมา เพื่อลดความเปียกปอนได้ในระดับหนึ่ง เธอคนเดิม..ที่เคยถือร่มให้กัน
เดินตรงเข้ามาหาฉัน ฉันยิ้ม..ด้วยใจที่คิดว่า จะได้อยู่ภายใต้ร่มร่วมกัน
กระดาษแผ่นบางๆของฉัน ไม่ได้ขาดเพราะฝนที่ตกลงมา
แต่ถูกมือที่เคยถือร่มให้กัน ฉีกมันทิ้ง กระดาษของฉันขาดไปแล้ว มือของฉันกำเศษกระดาษ ชุ่มไปด้วยน้ำฝน
ตาของฉัน มองมือทั้งสองข้าง เต็มไปด้วยน้ำตา ตอนนี้ฉันเหลือเพียงเศษกระดาษที่เปียกปอนในมือทั้งสองข้าง
ไม่รู้ว่ามันจะคงสภาพไว้ได้นานเท่าใด ฉันกำมันไว้แน่น ไม่มีใครเห็นคุณค่าของกระดาษแผ่นนี้
แต่สำหรับฉัน มันเป็นกำลังใจที่หลงเหลืออยู่ คุณ K
เราไม่ได้คุยกันหลายวันแล้วนะ
ผมได้พบกับเธอเพียงเสี้ยววินาที ที่ได้รับรู้ถึงการมีตัวตนอยู่ของเธอ
ผมบอกเวลาไม่ได้ แต่เพียงแค่นั้น ผมก็ดีใจแทบตายแล้วครับ
อ่า....ลืมไปเลยเข้ามาเพิ่มข้อความอีกนิดครับ
"ผมรักปานมากนะครับ" Emergency Accidentขออภัย ต้องขอโทษจากใจจริงครับ สำหรับ comment ของท่านที่เขียนไว้
มันได้หายไปพร้อมกับ entry ตัวเดียวกันครับ รับผิดโดยสดุดดีครับ ห้องของฉันณ ที่นี่!! เป็นอาณาเขตส่วนตัว เป็นห้องส่วนตัวของฉัน
เธอมีสิทธิ์ไม่รักฉัน แต่เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะห้ามไม่ให้ฉันรักเธอ
ถึงเธอพยายามที่จะเข้ามาลบบางสิ่งบางอย่างในที่ว่างของฉัน
ห้องของฉันใส่กุญแจไว้ แต่อนุญาติให้เธอเข้ามาได้เพียงคนเดียวเท่านั้น
เพราะเธอมีกุญแจอยู่ในความทรงจำของเธออยู่แล้ว ฉันรู้
เธอสามารถเปิดมันเข้ามาเมื่อไหร่ก็ได้
แต่ได้โปรด!! อย่าทำลายของบางอย่างที่มีคุณค่าต่อจิตใจของฉัน
เพราะฉันอาจจะเหลือมันอยู่เพียงแค่นั้นก็ได้
แต่ถึงอย่างไรที่ว่างในใจของฉัน จะยังคงมีเธออยู่ ... เสมอ meeting aniversaryกลางวงรับประทานอาหารของค่ำคืนวันที่ 4 มีนา ท่ามกลางฝูงเพื่อนเก่า
นับได้ประมาณเกือบ 30 ท่าน ต่างคนจับจองอาณาเขตของตัวเอง • ณ โต๊ะตัวริมสุด ที่นั่งท้ายสุด • มีการพูดคุยถึงบางเรื่อง
พบกันครั้งนี้ ผมรู้สึกว่าเพื่อนของเรา บางท่าน หรืออาจจะหลายท่าน มีทัศนะ ความคิด และวิถีการดำเนินชีวิตที่โตขึ้น รับผิดชอบมากขึ้น ผิดหูผิดตาจนน่าตกใจ จนต้องอิจฉาและตั้งใจว่า จะขอใช้บางท่าน เป็นทางที่ผมควรจะก้าวตามไปในแบบของผม อนึ่ง การไปครั้งนี้ เป็นการไปพบปะเพื่อน เผื่อว่าจะได้อะไรดีดี
กลับมาคิดในเรื่องเดิมๆ บางท่านแนะให้เอามันออกจากหัว ทำอย่างนู้นบ้าง อย่างนี้บ้าง แต่ผมกลับถูกใจและยิ้มขึ้นได้บ้าง กับคำพูดของ "ท่านฉงน" สมาชิกกิตติมศักดิ์ในวง ~~พยายามให้ถึงที่สุด ฯลฯ ~~(ไม่สามารถบอกได้ -^_^-) คุณ K ตามสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เข้าใจทุกอย่างนะครับ แต่ผมก็ยังคงไม่เปลี่ยนความคิด ผมจะพยายามครับ   better than .....เมื่อคืน ได้กระทำการอุกอาจ ค่อยๆทรมานสุขภาพดวงตาตัวเอง
อย่างช้าๆ ตั้งแต่ 2 ทุ่ม จนถึงตี 5 อาการปวดบวม แดง แสบและเจ็บมาก
ทำให้ไม่กล้ามาทำงานตอนเช้า เพราะตาปูดมาก
พักฟื้นถึงเที่ยงก็ออกมาทำงานตามปกติ ด้วยใจที่มีมากกว่าเดิมนิดหน่อย
สืบเนื่องมาจากก่อนออก เราโทรไปแล้วคำสุดท้าย..เค้าอาจจะรำคาญมาก
แต่มันทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
คุณ K
คืนวันศุกร์เราคงเจอกันอีกครั้งในความนึกคิด รวมทั้งตลอดเสาร์-อาทิตย์
และผมคงจะทำบางสิ่งเพื่อให้ตัวเองได้จำสิ่งที่สวยงามได้โดยไม่ทางลืมได้
เป็นครั้งสุดท้าย (คิดว่า) |
|
|
