nÂtt´´´©

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ครั้กแรก มือเย็นเฉียบ ดูเกร็งๆ เสียงสั่นหน่อยๆ

แต่ก็พยายามนิ่งๆเดินเข้าไป

 

ยิ้มแรก ดีใจ

ยิ้มสอง ดีใจ

ยิ้มกี่ที ก็ดีใจ

 

 

เชสเตอร์ไก่เผ็ด

ปลาทองเปิปมือ

แก้เลี่ยนด้วยยิ้มของอ้วน

 

 

คิดถึงทุกวัน เหมือนเดิม

 

 

 

 

 

ดีใจมาก มาก จริงๆครับ

 

 

 

 

ใกล้จะครบ 2 ปีแล้ว ที่สัญญาไว้กับตัวเอง

รอวันพันธนาการที่ผูกมัดไว้ กำลังใกล้จะคลายตัวลง

จากที่มีความรู้สึกดีดี ขอทิ้งมันไป

 

ตั้งแต่นี้ ขอเริ่มใหม่ ด้วยจิตใจที่แข็งแกร่งกว่าเดิม 7 เท่า (น้อยกว่า Eveready 9 ชีวิตนิดนึง)

 

สืบเนื่องมาจากแผ่นกระดาษที่ติดข้างฝาเมื่อกลางปีของพี่มูลิ

ชอบกลอนของท่านผู้นั้นมาก ขออัญเชิญมาลง space ของข้าพเจ้า ณ บัดนาว

 

 

 

 

 

อยู่ที่เส้นแบ่งซึ่งเป็นมาตราฐานส่วนบุคคลมากกว่า

ว่าแค่นี้พอเพียงสำหรับเขารึยัง

 

เศรษฐี 100 ล้าน ทำไมยังงกเงิน โกงชาติ ค้ากำไร เอาเปรียบคนอื่น

ชนชั้นกลาง เงินเดือนพอกิน พอเก็บบ้าง ดำรงชีวิตเรียบง่ายไปวันๆ

 

อยู่ที่ความทะเยอทะยาน อยากได้ไม่รู้จักพอรึเปล่า ---- ไม่รู้ ผมตอบไม่ได้

เพราะผมก็มีความอยากเหมือนกัน แต่เท่าที่เป็นอยู่นี่ มันก็เพียงพอแล้วมิใช่หรือ

ในฐานะมนุษย์ ผู้ดำรงตนในสังคม

 

 

ไม่มีการอ้างอิงถึงที่มาของความคิดนี้ ใดทั้งสิ้น

ไม่อยากเถียง ... โอกาส+ดวง ความพร้อม จังหวะ และการเตรียมตัว

ไม่ใช่ว่าผมไม่กล้าที่จะลอง .. เพียงแต่ผมไม่มีเบาะนุ่มๆไว้รองรับ

ตอนที่ผมตกลงมาก็เท่านั้น เพราะการตกลงมาของคนที่ไม่มีฐานนิ่มๆรองรับ

มันไม่ใช่แค่คุณบาดเจ็บ แต่ฐานของคุณจะยิ่งต่ำลงไปอีก

ทำให้ระยะห่างระหว่างเป้าหมายไกลขึ้นไปอีก

 

 

สุดสัปดาห์ที่ผ่านมา มีโอกาสไปเหยียบสุพรรณ

ซึ่งเป็นผลพวงมาจากกิจบางประการ

ระเห็จไปหาเพื่อนรักหัวโล้นที่ รพ.ศุภมิตร ซึ่งอยู่ในตัวเมือง
สบโอกาส ยืมมอเตอร์ไซเคิลคันเก่งออกมาร่อน ทั้งๆที่ไม่รู้จักทาง
ด้วยหวังว่า ยังไงก็กลับได้น่ะ ปากมีก็ถามทางเอาก็ได้

มาถึงเมืองสุพรรณ ตัวคนเดียวเราจะทำอะไรดี เพื่อนก็ยังไม่เลิกงาน

------ เล่นเกมสิ เล่นเกมสิ เล่นเกม ๆ ๆ ..... ได้เลย แต่เราเริ่มต้นยังไงดีหว่า
------ ตลาดสิ ตลาดต้องมาร้านเกมแน่นแน่
ผมใช้เวลาไม่นานในการหาตลาด
จุดประสงค์ต่อไป หาร้านเกม หาร้านที่ประตูมี poster เกมน่ะ ง่ายๆ

เจอแล้ว ร้านแรก พี่ๆ มีเกม Last Chaos มั๊ย ... ไม่มี ไม่รู้จัก ... เวน
ต่อไป ร้านที่สอง พี่ๆ มีเกม Last Chaos มั๊ย ... ไม่มี น้องไปอีกร้านสิ
ต่อไป ร้านที่สาม พี่ๆ มีเกม Last Chaos มั๊ย ... มี ว้าวววว สมใจกรู

ระหว่างกำลังตกลงกะเจ้าของร้าน สายตาไปสะดุดอยู่กับสิ่งหนึ่ง
แสงสะท้อนสีส้มๆเหลืองๆ เรียกอาการสะดุ้งได้พอสมควร
นั่นคือ สิ่งมีชีวิตที่เราเรียกกันว่า "พระ"

 

คุณอ่านไม่ผิดครับ พระตัวเป็นๆกำลังนั่งเล่นเกมอยู่ แอบๆเหลือบมอง
โอ้โฮ Intrend ซะด้วย Warcraft Dota ที่สำคัญไม่ใช่เณรนะครับ
พระครับ พระ อายุอานาม กะเกณฑ์จากสายตาแล้ว น่าจะประมาณ 30 พรรษาได้
แต่ท่านก็ยังคงไว้ซึ่งกิริยาสำรวมตามแบบพระสงฆ์ผู้เจริญนะครับ
คือ เวลาท่านเล่นเนี่ย เด็กๆในร้านจะโวยวาย โหวกเหวก
เฮ้ย!! มึงอ่ะ อ้อมไปดักมันดิ
เฮ้ย!! หนีดิวะ กลับไปเติมพลัง noob ว่ะ noob
แต่ท่านยังนั่งนิ่งเล่นเกม online ด้วยท่าทางสำรวมยิ่ง ท่าทางน่าศรัทธายิ่งนัก

 

เหมือนเป็นการทัศนศึกษาที่ได้ดูของแปลกอีกอย่างของเมืองสุพรรณ

นอกเหนือจากโรงเรียนบรรหาร หอบรรหาร ถนนบรรหาร และเกาะกลางถนนบรรหาร

 

อันมนุษย์      สุดเฉา      ให้เศร้านัก
ยังปักรัก       ปักหลง         ไม่สงสัย
มันก่อร่าง      ทางมา     และทางไป
เป็นอย่างไร    ไม่ดู              ไม่รู้ลา

แล้วทำไมบางคนยอมที่จะมีทุกข์เพื่อความสุขของผู้อื่นกันนักล่ะ
เพื่อฝึกตนเองให้เผชิญกับทุกข์งั้นเหรอ

 

เย็นนี้ คุณไม่รับสาย

ผมไปรอที่ประจำ ตั้งแต่ 6 โมงครึ่ง

โทรหาคุณเรื่อยๆ แต่ก็กลัวคุณรำคาญ

"ไม่ว่าง แค่นี้นะ" ....ยังไม่มีโอกาสได้พูดเลย T-T

9.15 sms "ผมกลับบ้านแล้วนะ ฝนเริ่มตกหนักแล้ว"

 

แต่ผมก็น้อยใจพอสมควรนะ แต่ทำไงได้ ผมผิดเองที่ไม่ได้นัด

นั่งรอเกือบ 3 ชม โดยไม่รู้อะไรเลย ฝนก็ตก

วิ่งไปซื้อร่มมาคันนึง เผื่อเธอลงรถมาจะเปียก ผมจะได้กางร่มให้

แต่...คืนนี้ ร่มยังคงอยู่เดิมๆ ไม่ได้กาง

ผม...เดินตากฝน เพราะร่ม ไม่ได้ตั้งใจซื้อมาเพื่อกางให้ตัวเอง

 

วันนี้มีเพลงมาให้คุณด้วยแหละ รอ upload อยู่ครึ่ง ชม เพราะมันใหญ่จิงๆ

ก็ตามเนื้อเพลงอ่ะนะ จากใจ

 

Ashly หญิงสาวผมทอง เธอว่ายน้ำข้ามช่องแคบ ระยะทาง~24 กิโลเมตร

โดยที่ไม่มีท่อนแขนและขา ดูแล้วรู้สึกทิ่ง ประทับใจ และชื่นชม

ในความพยายามของเธอ ไม่ว่าด้วยแรงจูงใจ หรือสิ่งใดก็ตามที่เป็นตัวผลักดัน

ให้เธอคิดจะทำและทำสำเร็จ 

 

ย้อนมองดูตัวเองตัวเราใช้เวลาอยู่ในโลกมนุษย์มาแล้วถึง 27 ปีกว่า

เรามีอะไรที่เป็นสิ่งที่เราภาคภูมิใจ มีอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันหรือยัง

รางวัลเหรอ..ประกาศนียบัตรต่างๆเหรอ..เป็นตัวบอกความสำเร็จของเรารึเปล่า

ไม่รู้สิ สิ่งที่คาดในชีวิตคืออะไร... [มีความสุขเหรอ มีเงินเยอะๆเหรอ]

คนเรา เกิดมาแล้ว ควรจะทำอะไรบ้าง... [ทำดีเหรอ ทำงานเหรอ]

ทำไมเราไม่ทำแบบนั้น ทำไมเขาไม่ทำแบบนี้... ฯลฯ

 

 

คงไม่แปลก ที่เราจะรักใครสักคนและก็คงไม่แปลก..ที่เค้าอาจจะไม่ได้รักเรา

 

ถ้าเป็นอย่างนั้น....คุณเคยท้อแท้ และเสียใจบ้างไหม
ถ้าเคย... นั่นก็ไม่แปลก

 

ต่อจากนั้น คุณจะทำอย่างไรต่อไป
คุณก็ยังคงรักเค้าต่อไปหรือเปล่า...

มันไม่ใช่เรื่องแปลก ที่เราจะรักใครข้างเดียว
เพียงแค่เราได้เห็นหน้าเค้า...ก็สุขใจ
พอเค้าไม่หันมามอง..........เราก็ใจหาย
พอเห็นเค้ายิ้ม.................เราก็อิ่มใจ
พอเห็นเค้าลำบาก.............เราก็ร้อนรน

 

แต่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน
เค้าก็ยังไม่เคยหันมาสน...แต่เราก็ไม่เคยหยุดรักเค้าสักที

 

นั่นยิ่งไม่แปลกใหญ่
เพราะความรู้สึกที่มีค่า....ความรัก
มันคือการให้..............และเสียสละ
คือความหวังดี.............ความห่วงใย
แต่ไม่ใช่การครอบครอง

 

แม้นาทีนี้ เรายังไม่ได้ครองใจเค้า
นั่นแปลว่าเรายังรักเค้าอยู่

จงรู้ไว้ว่ามันเป็นความรักอันงดงาม
จงรู้ไว้ว่าเค้ายังได้รับความรักจากเราเสมอ
และจงรู้ไว้ว่ามันไม่แปลก...ที่จะรักใครข้างเดียว

 

 

 

 

ซึ่งแม่กุขายหวยตามปกติ ปวดฉี่ตามปกติ เข้าห้องน้ำตามปกติ

แต่...ไม่เอากระเป๋าเงินเข้าไปด้วย เข้าไปฉี่ไม่ทราบได้ว่ากี่นาที

ออกมาจากห้องน้ำ เสียค่าฉี่ไปด้วยกระเป๋า 1 ใบ ข้างในบรรจุเงิน

ไว้ราวแสนก่าๆ ไอสัดขโมย มึงเอาคอนโดกูไป 1 เสี้ยว

 

เงิน 1 แสนนี่กุหากี่ปีวะเนี่ย กว่าจะได้ กุไม่แช่งให้มึงมีอันเป็นไปนะ